فاشهد يا كافى الشّهادة ، أنّى أشهدك بنيّة صدق بأنّ لك الفضل و الطّول في إنعامك علىّ و قلّة شكرى لك عليها ، يا فاعل كلّ ما أراده ، طوّقنى أمانا من حلول سخطك فيها لقلّة الشّكر ، و أوجب لى زيادة من إتمام النّعمة بسعة الرّحمة ، أنظرنى خيرك ، لا تقايسنى بسوء سريرتى ، و امتحن قلبى لرضاك ، و اجعل ما تقرّبت به إليك في دينك خالصا ، و لا تجعله للزوم شبهة و لا فخر و لا رياء يا كريم . » - خداوندا ، هيچ كدام از مخلوقاتت را نمىشناسم كه به اندازهء من به او نيكويى نموده و پيوسته بر او كرامت ، و به روشنى تفضّل فرموده ، و به شدّت مورد رفق و مداراى خويش قرار داده ، و سخت از او محافظت نموده ، و بر او به شدّت عطوفت و مهربانى نموده باشى ، و او مانند من در شناخت و طاعتت كوتاهى نموده و شب نمايد ، هر چند همهء مخلوقاتت مثل بر شمردن من ، نعمتهايت را به شمار درآورند و بدان اعتراف نمايند . پس اى كسى كه گواهى تو كافى است ، خود گواه باش كه من با نيّت صادقانه تو را گواه مىگيرم كه تو نسبت به من تفضّل نموده و نعمت ارزانى داشتى ، و من كم سپاسگزارى نمودم . اى خدايى كه هر چه بخواهى انجام مىدهى ، ايمنى از غضب را به واسطهء سپاسگزارى اندكم بر گردنم بياويز ، و به واسطهء رحمت واسعه‌ات مرا از نعمت كاملت افزونتر برخوردار بگردان ، و مهلت استفاده از خيراتت را به من بده . و به واسطهء بدى باطنم ، با من رفتار مكن ، و دلم را براى پذيرش خشنودىات بگشاى ، و اعمالى را كه بر اساس دين تو براى نيل به قربت انجام دادم خالص گردان ، و با شبهه و فخر و رياء مشوب مكن . اى بزرگوار . هر كس اين كلمات را بگويد ، تمام اهل آسمانها او را دوست داشته و وى را « شكور » و بسيار سپاسگزار مىنامند . اى محمّد ، هر كس از امّت تو بخواهد كه هيچ مانعى ميان من و او نباشد ، و خواسته‌هايش را - بزرگ باشد يا كوچك ، در نهان باشد يا آشكارا ، از من بخواهد يا غير من - اجابت نمايم ، بگويد آنچه را كه ما پيش از اين در اواخر تعقيب جزء اوّل اين كتاب ذكر نموديم « 1 » ، و در آنجا عمل به آن را با ترغيب و تشويق نموديم - كه در

--> ( 1 ) ر ، ك : فصل بيستم ، دعا براى جبران غفلتها و گناهان قلبى در نماز .